ินชิงเวยเลิกคิ้วรับคำเบาๆ
“ดูเหมือนข้า…เห็นเสี่ยวฉีและ…พวกเขาแล้ว”
“เสี่ยวฉีเป็นใครกัน?” หลีเช่อถามอย่างข้องใจ “คือคนพวกนั้นที่ควบม้าอยู่บนถนนขณะที่เรากลับมาหรือ? ควบม้าบนถนน เหิมเกริมเหลือเกิน” พูดแล้วก็มองไปที่หลินชิงเวย “พวกเขามาหาพวกเจ้ากระมัง? พวกเจ้ามีความแค้นอันใดต่อกัน?”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “คิดดูแล้วพวกเขาไม่น่าจะรั้งอยู่ในเมืองคุนนาน ไม่ต้องใส่ใจ”
ในขณะเดียวกันนั้น พลันเสียงร้องลากยาวดังขึ้นจากด้านนอก ไป๋หยี่เนี่ยนถือมีดเล่มหนึ่งเข้ามาจริงๆ นางเข้ามาแล้วเห็นหลีเช่อทันที จึงถือมีดทำกับข้าวไล่ฟันเขา ทางหนึ่งพูดอย่างเคียดแค้น “เจ้าสามารถไปล่อลวงคนทั้งหมดในใต้หล้านี้ได้ แต่เจ้ากลับกล้าแตะต้องเขา ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!”
หลีเช่อทางหนึ่งหลบ ทางหนึ่งตอบ “เจ้าดูสิ เจ้าดุร้ายเช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าแต่งเจ้า ไม่ว่าผู้ใดต่างถูกทำให้ตกใจจนหนีไปหมดแล้ว มิน่าเล่าเขาจึงไม่ค่อยอยากพบเจ้า !”
“เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”
ขณะที่คนทั้งสองวิ่งไล่กันในเรือน ซินหรูเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หลินชิงเวยฟัง นางกลับลืมสีหน้าหน้าทางของไป๋หยี่เนี่ยนไม่ลง “นางชมชอบอาจารย์จริงๆ เจ้าค่ะ อาจารย์กลับไม่ชอบนาง ควรทำอย่างไ
