หลินชิงเวยวางฝาถ้วยน้ำชาในมือ พูดเสียงอ่อนว่า “มีความเป็นไปได้ว่าพวกเราและคุณหนูไป๋จะเข้ากันไม่ค่อยได้”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ลูบเคราของตน “แม่นางหมายถึงเรื่องที่เนี่ยนเอ๋อร์ขัดแย้งกับพวกเจ้าในตลาดวันนั้นหรือ?” เรื่องนั้นคนในเมืองต่างรู้กันทั่ว ไม่มีทางที่ท่านผู้เฒ่าไป๋ไม่รู้เรื่อง อีกทั้งดูจากปฏิกิริยารุนแรงของไป๋หยี่เนี่ยนที่เห็นหลีเช่อรับลูกบอลผ้าแพรในตลาดวันนี้แล้วมองท่าทางของคนทั้งสาม ท่านผู้เฒ่าไป๋ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้แล้ว เขาถอนใจแล้วกล่าวว่า “เรื่องบางเรื่องเนี่ยนเอ๋อร์ทำไม่ถูก นางยังอายุน้อย มีเรื่องราวมากมายที่นางไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไร”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “แต่นี่ไม่ควรกลายเป็นเหตุผลให้นางสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านทุกคนในเมืองแห่งนี้”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ “ดังนั้นจึงขอให้แม่นางอยู่พำนักที่นี่สักหลายวัน เชื่อว่าหลังจากนางออกเรือนแล้วคงไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว”
หลีเช่อปวดใจเหลือเกิน เพราะหลินชิงเวยตัดสินใจยินยอมอาศัยอยู่ในจวนสกุลไป๋เป็นการชั่วคราวในที่สุด ความรู้สึกชนิดนี้ราวกับเขาถูกหลินชิงเวยมัดเอาไว้แล้วเจรจาต่อรองราคาซื้อขายกับผู้ซื้อเรียบร้อยแล้ว รอเพียงส่งตัวเขาออกไป
สกุลไป๋ได้ส่งคนไปร
