ับสัมภาระของพวกเขาจากโรงเตี๊ยม
และมีข้ารับใช้นำพวกเขาทั้งสามคนไปพักผ่อนที่ห้องพักแขกในเรือนหลังของสกุลไป๋
แม้จวนสกุลไป๋จะไม่ได้หรูหรามากมายนัก ทว่าคฤหาสน์หลังนี้ยังคงมีพื้นที่กว้างใหญ่พอดู ย่อมต้องมีทรัพย์สินมรดกเก่าอยู่พอสมควร ครอบครัวสกุลไป๋อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน
มาถึงเรือนที่พักอาศัย ภายในเรือนสะอาดสะอ้านจัดตกแต่งอย่างเรียบง่ายและสบายหูสบายตา สิ่งที่ควรมีนั้นไม่ขาดตกบกพร่อง หลีเช่อนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินไม่พูดไม่จา ด้านหลังของเขาก็คือสวนไผ่เล็กๆ เขียวชอุ่ม เมื่อมีลมพัดผ่านยังได้ยินเสียงใบไผ่สั่นไหวกระทบกันเสียงดังซ่าๆ ช่างไพเราะยิ่ง
หลีเช่อมองหลินชิงเวยด้วยความคับแค้นใจ “เจ้าพูดความจริงมา เจ้ารังเกียจข้าที่เป็นภาระใช่หรือไม่ จึงชิงชังข้าถึงกับจะให้ข้าแต่งงานสร้างครอบครัวอยู่ที่นี่?”
หลินชิงเวย “พูดอันใดกัน ข้ามิใช่มารดาเจ้านี่นา เรื่องสำคัญในชีวิตของเจ้า ข้าไม่อาจตัดสินใจได้”
“เช่นนั้นเจ้าอาศัยอยู่ที่นี่หมายความอย่างไร?” หลีเช่อพูด “ไม่ว่าเงยหน้าก้มหน้าก็เห็นคุณหนูใหญ่สกุลไป๋คนนั้น เจ้ากินอิ่มนอนหลับได้? แต่ข้าทำไม่ได้!”
หลินชิงเวยนั่งลงข้างกายเขา “อย่างไรนางก็เป็นแค่แม่นางคนหนึ่งที่อายุไล่เลี
