่ยกับข้า แม้จะหยิ่งยโสไปบ้าง แต่ยังไม่ร้ายแรงถึงขั้นที่เจ้าพูด”
ซินหรูประคองใบหน้าเล็กๆ ของตนชื่นชมทัศนียภาพของเรือนหลังเล็กนี้ด้วยแววตาไร้เดียงสา “อาศัยอยู่ที่นี่สบายกว่าอาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมมาก ใช่หรือไม่เจ้าคะพี่สาว?”
“อืม”
หลีเช่อ “สบายก็สบายอยู่หรอก ไม่ดูเสียบ้างว่าต้องใช้อะไรแลกมา”
ซินหรู “ก็แค่ต้องการให้เจ้าแต่งงานกับคุณหนูไป๋ อย่างไรข้าและพี่สาวไม่ต้องแต่งนางเป็นภรรยาอยู่แล้ว อ้อ ไม่สิ เป็นแต่งให้นาง เจ้ามิใช่แต่งเข้ามาหรอกหรือ”
หลีเช่อ “…”
หลินชิงเวย “ท่านผู้เฒ่าไป๋ให้เจ้าและนางเรียนรู้ซึ่งกันและกันเป็นเรื่องรอง เจ้าลืมเรื่องที่เจ้ารับปากใต้เท้านายอำเภอว่าจะทำให้สำเร็จแล้วหรือ? หากไม่แก้ไขปัญหาเรื่องขอทานในเมืองแห่งนี้ พวกเราไม่ว่าใครก็ไปไหนไม่ได้ แต่ปัญหาอยู่ที่คุณหนูไป๋ หรือเจ้าคิดว่าไม่ควรหาวิธีแก้ไขนาง?”
หลีเช่อกระจ่างแจ้งโดยพลัน เขาลูบคางแล้วกล่าวว่า “ใช่สินะ เจ้าไม่พูดเรื่องนี้ข้าเกือบลืมไปแล้ว หากต่อไปไป๋หยี่เนี่ยนไม่ให้ทานชนิดไม่ดูตาม้าตาเรือเช่นนี้ ขอทานเหล่านั้นย่อมต้องเปลี่ยนอาชีพ แต่ทำอย่างไรจึงจะเปลี่ยนความคิดของนางได้?” หยุดไปครู่หนึ่งเขาพูดขึ้นอีกว่า “คงไม่ใช่ให้นางหลงรักข้าหร
