หลินชิงเวยหรี่ตาฝ่าแสงแดดมองไปยังหอสูง ไป๋หยี่เนี่ยนที่ไม่ได้พบหน้าค่าตามาเป็นเวลาหลายวันกำลังยืนอยู่บนชั้นสามของหอหลังนั้น นางสวมกระโปรงสีแดงเข้มตัวหนึ่ง รูปร่างสะโอดสะอง มองไปไกลๆ คล้ายดอกฝูหรงที่กำลังจะเบ่งบานดอกหนึ่ง หน้าตางดงามอ่อนเยาว์ของนางยิ่งขับให้ผิวพรรณของนางขาวผ่องประหนึ่งเนื้อหยก บนปลายนิ้วเรียวยาวขาวเนียนสะอาดนั้นกำลังถือลูกบอลผ้าแพรมงคลที่มีผ้าแดงผูกอยู่ เพียงแต่บนใบหน้าของนางปราศจากความยินดี ชัดเจนเหลือเกินว่านางไม่ยินดีที่จะทำเรื่องเช่นนี้
ทว่าข้างกายนางมีผู้อาวุโสหนวดเคราขาวโพลนยืนอยู่ด้วย ตรองดูแล้วน่าจะเป็นท่านผู้เฒ่าไป๋ ท่านปู่ของไป๋หยี่เนี่ยน การจัดงานใหญ่ครั้งนี้มีท่านปู่ของนางเป็นคนลงมาจัดการดูแลเองนางจึงไม่อาจปฏิเสธได้ ดูท่าแล้วชายชราตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะให้นางแต่งออกไปให้ได้
หลินชิงเวยมองหลีเช่อที่อยู่ข้างกายแล้วพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อาภรณ์ที่คุณหนูไป๋สวมในวันนี้ กลับเหมาะสมกับเจ้า”
ซินหรูที่อยู่ด้านข้างรีบกล่าวเสริม “ดูคล้ายชุดแต่งงานอย่างไรอย่างนั้น หากเลือกเจ้าก็แทบจะไม่ต้องผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เลย ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแล้วร่วมหอได้ทันที”
หลีเช่อ “เจ้าอย่า
