ได้พูดจาส่งเดช นางน่ะไม่คู่ควรกับข้าหรอก”
ซินหรูถาม “นางหน้าตางดงาม ครอบครัวฐานะร่ำรวย แต่เจ้านอกจากหน้าตาดีแล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย เหตุใดเจ้าจึงคิดว่านางไม่คู่ควรกับเจ้า?”
หลีเช่อ “เหตุใดภายในระยะเวลาอันสั้น ปากของเจ้าจึงได้เปลี่ยนเป็นร้ายกาจเช่นนี้…”
หลินชิงเวยมองประเมินหลีเช่อแล้วพูดกลั้วหัวเราะ “ช่วยไม่ได้ เจ้าไม่ดูเสียบ้างว่านางติดตามผู้ใด ใกล้หมึกเปรอะดำมิใช่หรือ”
หลีเช่อพูดน้ำเสียงจริงจัง “หากเจ้ายังทำอย่างนี้ต่อไปจะเป็นการสอนให้นางเสียเด็ก”
หลินชิงเวย “เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ที่ข้าพูดคือเจ้า เจ้ายังไม่รู้สึก”
ซินหรูหัวเราะฮิๆ “ท่านพี่หลี ท่านยังมิได้ตอบคำถามของข้าเลยนะ”
หลีเช่อพูดอย่างมิสบอารมณ์ว่า “นางมีเงินแล้วอย่างไร มีเงินแล้วจะควบคุมนางที่เป็นคนล้างผลาญเช่นนี้หรือไม่? รอให้ข้าแต่งนาง ทรัพย์สินของครอบครัวล้วนถูกนางผลาญไปจนหมดสิ้นแล้ว ข้ายังมิต้องทำงานหาเงินอย่างยากลำบากมาเลี้ยงดูนางหรือ เงินที่ข้าหามาได้นั้นเอามาเลี้ยงนางที่กินจุนั้นไม่กระไร แต่หากนางออกไปช่วยเหลือผู้อื่นทุกสามวันห้าวันแล้วละก็ ชีวิตอย่างนั้นก็คงอยู่ร่วมกันได้ยาก ข้ายังไม่คิด…”
ยังไม่ทันพูดจบประโยคพลันมีฝูงชนโห่ร้อง
