นเหตุการณ์ต่างพากันเงียบงัน
ไป๋หยี่เนี่ยนเองตกตะลึงพรึงเพริดเช่นกัน ด้วยนางมองเห็นอย่างชัดเจนว่าหลีเช่อรับลูกบอลผ้าแพรของนางเอาไว้ด้วยท่วงท่าสง่างาม นางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว มิใช่ด้วยความตื่นเต้นแต่เป็นเพราะมีโทสะ
หลินชิงเวยและซินหรูประคองหน้าผากพร้อมเพรียงกัน ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ ครานี้ดียิ่งนัก หลีเช่อหาสะใภ้เสียแล้ว
ไป๋หยี่เนี่ยนมีโทสะจนเลอะเลือน นางไม่มีความรู้สึกดีต่อหลีเช่อแม้แต่น้อย นางมีเพียงความรู้สึกเคียดแค้นเกลียดชัง นางร้องเสียงดังสองครั้งแล้วรีบหาคนลงไปสั่งสอนเขาเดี๋ยวนี้
ทว่าท่านผู้เฒ่าไป๋ที่อยู่ด้านข้างดวงตากลับเปล่งประกายวาบ เขาเห็นหลีเช่อหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ แม้จะงดงามเกินไปอยู่บ้าง แต่อย่างไรก็หน้าตาดีกว่าคนทั้งหมดที่อยู่ด้านล่าง ดังนั้นเขาจึงหยุดยั้งการกระทำของไป๋หยี่เนี่ยนแล้วให้คนไปเชิญหลีเช่อขึ้นมาปรึกษารายละเอียดเรื่องที่จะแต่งเข้ามาในสกุลไป๋
ดังนั้นการจัดงานหาคู่ในครั้งนี้ เริ่มต้นอย่างครึกครื้นและจบลงอย่างรวดเร็ว
หลีเช่อมองลูกบอลผ้าแพรในมือแล้วถามหลินชิงเวยและซินหรูด้วยสีหน้างงงวย “ข้าทำอะไรลงไปเนี่ย?”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ยินดีกับเจ้าด้
