ถามนี้ของนายอำเภอ “ที่แท้ท่านเกรงว่าจะกระทำการล่วงเกินสกุลไป๋ ดังนั้นจึงไม่กล้าออกคำสั่งจัดระเบียบขอทานในเมืองคุน”
“เช่นนั้นปัญหาก็ตามมาแล้ว” นายอำเภอกล่าว “ไม่สู้พวกเจ้าไปช่วยข้าจัดระเบียบเป็นอย่างไร? ข้าดูแล้วพวกเจ้าสามารถขัดขวางคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ได้”
หลีเช่อ “ท่านจะให้พวกเราไปทำเรื่องล่วงเกินผู้อื่นหรือ?”
“ข้าให้เงินพวกเจ้า” พูดแล้วนายอำเภอก็หยิบเงินถุงหนึ่งที่เตรียมไว้นานแล้วจากใต้โต๊ะออกมาใบหนึ่ง “ในนี้มีเงินหนึ่งร้อยตำลึง เป็นเงินที่ข้าประหยัดอดออมมา เวลานี้นับได้ว่าพวกเจ้ามาช่วยข้าทำงาน ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีการใด ขอเพียงไม่วางเพลิง ไม่ฆ่าคน ไม่รังแกคุณหนูใหญ่สกุลไป๋จนเกินไปนัก ช่วยข้าจัดการเรื่องขอทานในเมืองนี้ให้เรียบร้อย ทำให้พวกเขารู้ว่าการเป็นขอทานนั้นเป็นพฤติกรรมที่น่าอับอาย เงินนี้เป็นของพวกเจ้าแล้ว”
แม้เงินหนึ่งร้อยตำลึงสำหรับชาวบ้านแล้วจะเป็นเงินจำนวนมากทีเดียว แต่สำหรับหลินชิงเวยแล้วไม่นับเป็นอะไรได้ หลินชิงเวยไม่ได้รับปากและไม่ได้ปฏิเสธ
ที่จริงอาศัยเงินที่หลีเช่อมี เขาสามารถหยิบตั๋วเงินออกมาไม่เพียงแค่หนึ่งร้อยตำลึง อีกทั้งเรื่องนี้ยังเป็นเรื่องที่ต้องสิ้นเปลืองแรงและทำแล้วยังไม่ได
