ากับมือ งานก็เป็นเจ้าที่รับปากว่าจะทำ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?”
หลีเช่อถลึงตามองหลินชิงเวยที่สะบัดชายกระโปรงเดินผ่านร่างของเขาไปอย่างสบายใจ เขาพูดขึ้นว่า “นี่ เจ้าคงไม่ซ้ำเติมผู้คนเช่นนี้กระมัง ดีชั่วอย่างไรพวกเราก็เป็นพวกเดียวกันนี่นา เงินนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าเป็นนายอำเภอที่ยัดเยียดให้ข้า”
“ในเมื่อให้เจ้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็รั้งอยู่ที่นี่เถิด”
“แต่เงินในครอบครัวของพวกเรามิใช่เจ้าเป็นคนจัดการดูแลหรอกหรือ?” หลีเช่อสาวเท้าขึ้นมาอีกสองก้าว “อีกอย่าง เจ้าดูขอทานในเมืองนี้สิ เย่อหยิ่งเพียงใด หากไม่สั่งสอนพวกเขาซะบ้าง ข้าทำใจไม่ค่อยได้”
“ครอบครัวของพวกเรา?” หลินชิงเวยหยุดเดิน หันหน้ามาตวัดสายตามองหลีเช่อยิ้มๆ
หลีเช่อ “ถูกต้อง พวกเรามิใช่เป็นคนในครอบครัวเดียวกันหรือ”
ซินหรู “ช่างรู้จักกระชับไมตรีนัก”
หลินชิงเวยกลอกดวงตาไปมาราวกับแสงระยิบระยับของอัญมณีที่เปล่งประกาย “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนพวกเราทำการค้าด้วยกัน เจ้าล้วนเก็บเงินข้าเป็นจำนวนพันตำลึงหมื่นตำลึงเสมอ มาบัดนี้เงินเพียงหนึ่งร้อยตำลึงก็ซื้อเจ้าได้แล้ว?”
“ยามนั้นยังหนุ่มแน่นจึงอารมณ์ร้อน”
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง หันหน้ากลับไปเดินต่อ
หลีเช่อ “ไม่เช
