ล่งและลงหลักปักฐานแล้วข้าจึงจะจากไป”
หากต้องเผชิญกับอันตรายขึ้นมาจริงๆ ใครก็ปกป้องใครไม่ได้ เพียงแต่เมื่อได้ยินหลีเช่อพูดเช่นนี้ หลินชิงเวยไม่ได้พูดอะไรเท่ากับเป็นการยอมรับโดยปริยาย
คนทั้งสามกินอาหารบนโต๊ะหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าในเมืองคุนแห่งนี้ ไป๋หยี่เนี่ยนมาจากครอบครัวที่มีภูมิหลังพอสมควร ชั่วเวลาแค่อาหารมื้อเดียวก็มีคนมาหาถึงประตูแล้ว
ขณะที่หลีเช่อเช็ดปากลุกขึ้นเตรียมจะกลับไปนอนกลางวันในห้อง เขาเงยหน้าขึ้นเห็นเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินหลายคนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม
หลีเช่อเป็นบุรุษรูปงาม อาภรณ์สีแดงทั้งชุดของเขาดึงดูดสายตาเกินไป เพียงไม่นานก็เป็นจุดสนใจของเจ้าหน้าที่เหล่านั้น เจ้าหน้าที่ตะลึงงันแล้วมองหลินชิงเวยและซินหรูแล้วชี้มาที่ทั้งสามคน “เป็นพวกเขา จับตัวไป”
เจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามาล้อมโต๊ะของหลินชิงเวยเอาไว้อย่างรวดเร็ว
เจ้าหน้าที่ผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมาพูดด้วยน้ำเสียงคมปลาบ “พวกเจ้าเป็นคนที่ทะเลาะวิวาทกับคุณหนูใหญ่สกุลไป๋เมื่อสักครู่ใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยและซินหรูไม่ตอบ หลีเช่อส่ายหน้าตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ใช่! ไม่ใช่เด็ดขาด!”
เจ้าหน้าที่คนนั้นมองหลีเช่อ “หนึ่
