ส่งกลับไปยังสุสาน สกุลหลินของจวนอัครมหาเสนาบดี นับแต่นั้นมาซั่งจิงไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับนางแม้เพียงครึ่งส่วน
หลีเช่อไม่มีวันลืมเหตุการณ์ในคืนนั้นที่นางเร่งให้เขาพาเซียวอี้หนีไป คำพูดทุกประโยคของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจและเข้มแข็ง หากนางสิ้นชีวิตไปในค่ำคืนนั้นจริงๆ หลีเช่อคงต้อ องอยู่กับความเสียดายไปชั่วชีวิต
ต่อมาหลีเช่อเพิ่งจะกระจ่างแจ้งในภายหลังว่า ในคำพูดที่นางเอ่ยออกมานั้น เขามีความสำคัญเพียงใด
ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาที่ไม่อาจทำตามที่ใจปรารถนาได้ สิ่งที่นางไม่อาจทำได้อย่างใจปรารถนา มีมากกว่าตนมากมายนัก สิ่งเหล่านี้มิใช่การแย่งชิง ไม่ใช่ว่านางยินดีที่จะเข้ามาเกี่ยวพัน และ ะไม่ใช่นางยินดีที่จะยืนอยู่ตรงกลางอย่างลำบากใจ ไม่ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังล้วนเป็นเรื่องยากทั้งสิ้น หากคิดจะหาวิธีที่จะปลอดภัยทั้งสองฝ่าย นั่นจะเป็นเรื่องง่ายดายเช่นนั้นหรือ
“หลินชิงเวย?” หลีเช่อเอ่ยปากออกมาเบาๆ ในที่สุด เขาเรียกชื่อของนางออกมา
หลินชิงเวยได้ยินเสียงนี้จึงค่อยๆ หมุนกายกลับมา หลีเช่อเห็นสีหน้าท่าทางของหลินชิงเวยแล้วรู้สึกคุ้นเคย แต่ในความคุ้นเคยกลับมีความรู้สึกแปลกหน้าปนเปอยู่ด้วย เพียงเพราะใบหน้าข ของนางมีรอยแผลเป็น
รูปโฉมขอ
