จึงโผล่ศีรษะออกมานอกรถม้า ในมือแสดงป้ายคำสั่งว่าป้ายนี้เป็นป้ายพระราชทานจากฮ ฮ่องเต้ เห็นของสิ่งนี้เปรียบเสมือนเห็นฮ่องเต้
ทหารรักษาพระองค์จึงปล่อยรถม้าคันนี้ผ่านไปด้วยเหตุนี้
เช่นนี้เมื่อมาถึงประตูวังชั้นสุดท้าย ประตูวังเปิดออก ยามนี้ที่นี่เป็นประตูชั้นสุดท้าย หลีเช่อเองต้องทำหน้าที่เป็นคนขับรถม้าเอง ซีเฟยและนางกำนัลหนึ่งคนพร้อมกับคนขับรถม้า ที่เป็นขันทีล้วนต้องลงจากรถม้า ซีเฟยพูดว่า “การจากลากันครั้งนี้ ขอให้แม่นางหลินรักษาเนื้อรักษาตัวด้วย”
หลีเช่อหันกลับมามองแวบหนึ่ง “บุญคุณของซีเฟยเหนียงเหนียง ยากจะลืมได้” พูดแล้วก็หวดแส้ม้าลงหนักๆ ออกจากวังหลวง
ซีเฟยมองรถม้าออกจากประตูวัง ค่อยๆ หายลับไปในความมืดยามตรี จึงได้สติกลับมา ในมือเหลือเพียงป้ายคำสั่งหนักอึ้ง นี่ควรคืนให้กับฝ่าบาทกระมัง
ตลอดทางที่ผ่านมา องครักษ์ผู้ทำหน้าที่เฝ้าประตูเมืองล้วนมิกล้าขัดขวางรถม้า ซีเฟยมีป้ายคำสั่งอยู่ในมือ ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นเข้าใจว่าซีเฟยส่งคนออกจากวังตามคำสั่งของฮ่องเต้ ดังนั้นเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดกล่าวถึงในภายหลัง
ยามนี้อุทยานหลวงกลายเป็นพื้นดินไหม้เกรียม ทหารรักษาพระองค์ที่สวมชุดเกราะทำด้วยโลหะ
