มองนางด้วยความเจ็บปวด มองนางมีชีวิตรอดออกมา นาทีนั้นเขารู้สึกว่าสวรรค์เมตตาต่อเขาอย่างที่สุด
เคียดแค้นชิงชังเขาก็เคียดแค้นชิงชังเขาเถิด ขอเพียงนางมีชีวิตรอดเป็นพอ
เซียวเยี่ยนคิดจะบุกเข้าไปในกองเพลิง แต่สุ่ยฉ่ายชิงดึงรั้งเขาเอาไว้ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยให้เขาเข้าไป สุ่ยฉ่ายชิงทั้งร้องไห้ทั้งตะโกน “เยี่ยน ไม่นะ! ท่านเข้าไปแล้ว ต้องถูกไฟคลอกตายแน่!”
เซียวเยี่ยนสะบัดร่างของสุ่ยฉ่ายชิงออกอย่างไร้สุ้มเสียง เวลานั้นไม่รู้ว่าสุ่ยฉ่ายชิงเอาความกล้าหาญมาจากที่ไหน ถึงกับโผกายไปข้างหน้าเซียวเยี่ยนแล้วหยิบกระบี่เล่มหนึ่งที่ตก กอยู่บนพื้นพาดลงกับลำคอของตนเอง นางกัดฟัน น้ำตาไหลพราก “หากท่านเข้าไป ข้าก็จะตายต่อหน้าท่าน! ท่านไปเถิด ท่านไม่ใส่ใจความเป็นความตายของข้า แล้วจะช่วยข้าเพื่ออะไร? เหตุใดท ท่านไม่ช่วยนางก่อนเล่า? นางถูกไฟคลอกตายแล้ว ข้าก็ตายแล้วเช่นกัน นี่คือผลลัพธ์ที่ท่านต้องการ เช่นนี้แล้ว ข้าส่งเสริมท่าน!”
ต่อให้เป็นเช่นนี้ นางก็มิอาจหยุดยั้งย่างก้าวของเซียวเยี่ยนเอาไว้ได้
ทว่าต่อมา ย่างก้าวของเซียวเยี่ยนหยุดลงเอง หลังจากสุ่ยฉ่ายชิงได้ยินเซียวจิ่นพูดจาจึงค่อยๆ หันกลับไปมอง จึงพบว่าที่แท้เ
