หลินชิงเวยยิ้มตายิบหยี “เจ้ามิใช่บอกว่า บุรุษไม่มักมากเพราะสตรีงดงามไม่พอ เวลานี้เจ้างดงามมากพอย่อมต้องไม่มีปัญหาแน่นอน” ระหว่างที่พูด หางตาของนางพลันชำเลืองเงาร่างสายหนึ งเดินมาจากถนนอีกด้านหนึ่ง นางจึงพูดเสียงต่ำ “มาแล้ว”
บุรุษที่เดินออกมาจากทิศทางของวังหลวงสวมชุดลำลองสีดำทั้งชุด ความเคร่งขรึมเข้มงวดแผ่กระจายออกจากร่างของเขา ในมือของเขาถือกระบี่เล่มหนึ่ง ทันทีที่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเป ป็นผู้มีวรยุทธ์ หิมะเล็กๆ ที่ปลิวลงมาบนร่างของเขา ยิ่งทำให้ร่างของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา
ทันใดนั้นก็มีเสียงด่าทอสาปแช่งและเสียงสตรีร่ำไห้กระซิกๆ ขอความเมตตาดังมาจากด้านหน้า
เสียงสตรีร่ำไห้พร้อมกับอ้อนวอน “ขอร้องพวกท่าน! ละเว้นข้าเถิด! ละเว้นข้าเถิด!”
“ฮึ ละเว้นเจ้า? บิดาของเจ้าได้ขายเจ้าให้กับพวกเราแล้ว วันนี้เจ้ายินดีก็ต้องยอม ไม่ยินดีก็ต้องยอม!”
ย่างก้าวของบุรุษชุดดำหยุดชะงัก เขาช้อนตาขึ้นมองสตรีในอาภรณ์สีแดงทั้งชุดที่กำลังร่ำไห้และวิ่งหกล้มหกลุกออกมาจากในตรอก ด้านหลังมีชายอันธพาลสามถึงห้าคนวิ่งตามมา หนึ่งใน ชายอันธพาลคว้าชายกระโปรงของสตรีชุดแดงเอาไว้ได้แล้วฉุดกระชากลากถูนางลงกับพื้น ต่อมาก็ล้อมกัน
