เข้ามารังแกนางกลางถนน
สตรีนางนั้นดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง นางหันหน้ามาอย่างมิได้ตั้งใจ มองบุรุษชุดดำทั้งน้ำตานองหน้าพร้อมกับร้องขอความเมตตา “ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย…”
เสียงแหบพร่าที่ดังขึ้นในยามราตรี ทำให้หลินชิงเวยที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเห็นแล้วยังอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ นางลอบยกนิ้วโป้งให้หลีเช่อ นี่หากในยุคสมัยโบราณมีดาราแล้วละก็ เจ้าคนผู้นี้จะต้องได้รับรางวัลนักแสดงผู้มากความสามารถเป็นแน่ เขาจะต้องเป็นดาราเจ้าบทบาทคนหนึ่งทีเดียวเชียว!
เวลานั้นแสงสะท้อนวาววับจากกระบี่เล่มหนึ่งปรากฏขึ้น บุรุษชุดดำผู้นั้นมิอาจทนดูหลีเช่อถูกรังแกกลางถนนได้ ชายอันธพาลหลายคนที่ร่วมกันล่วงเกินหลีเช่อประมือกับเขาเพียงไม่ กี่กระบวนท่าก็พากันล่าถอย
หลีเช่อฟุบร่างร้องไห้อยู่กับพื้น
บุรุษชุดดำย่อกายลงนั่งยองๆ ถามว่า “เรียบร้อยแล้ว ไม่มีเรื่องอันใดแล้ว แม่นางรีบลุกขึ้นเถิด”
หลีเช่อมองเขาทั้งน้ำตา “ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ช่วยเหลือ แต่…ข้อเท้าของข้าอาจจะพลิก ข้าเดินไม่ไหว ทั้งยังยืนไม่ได้…ท่านจอมยุทธ์มีบุญคุณช่วยชีวิต ผู้น้อยขอตอบแทนบุญคุณ ท่าน ผู้น้อยขอร้องท่านจอมยุทธ์ไปส่งผู้น้อยกลับเรือนได้หรือไม่…”
ในเมื่อคนก็ช่วย
