ม่ยินยอมให้เขาจากไป ย ยืนกรานจะให้เขารั้งอยู่ที่นี่ ทั้งยังรินน้ำชาให้เขาดื่ม
ระหว่างที่หลีเช่อพูดอ้อนวอนก็น้ำตาไหลนองหน้า ทั้งยังลอบทิ้งสายตาให้บุรุษชุดดำผู้นั้น หญิงงามปานล่มเมืองอยู่ใกล้ถึงเพียงนี้ บุรุษผู้นั้นจึงทำทีเป็นดื่มน้ำชา อยู่ต่อด้ว วยท่าทีไม่หวั่นไหวอย่างไรอย่างนั้น
ต่อมาได้ยินเสียงดังขึ้นจากลานเรือนด้านนอก หลีเช่อตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี “แย่แล้ว จะต้องเป็นบิดาข้ากลับมาแล้วเป็นแน่ หากเขาเห็นว่าข้ากลับมาบ้านเองจะต้องตีข้าจนตายแน่นอน! !”
บุรุษชุดดำลุกขึ้นยืน “ทว่าเมื่อข้ารู้สถานการณ์ที่แท้จริงแล้ว เชื่อว่าบิดาของเจ้าคงทำดีต่อเจ้าบ้าง”
“ไม่ได้!” หลีเช่อโผเข้าไปในอ้อมแขนของเขา “หลังจากท่านไปแล้ว เขาจะต้องตีข้าจนตายแน่” พูดแล้วก็ยื่นมือไปดับตะเกียง “รบกวนท่านจอมยุทธ์อยู่ในห้องของข้าสักครู่ รอบิดาข้านอ อนหลับแล้วท่านค่อยจากไปได้หรือไม่?”
“อืม”
หลีเช่อพูดอีกว่า “ผู้น้อยยืนแล้วปวดเท้าเหลือเกิน ท่านจอมยุทธ์…อุ้มข้าไปที่เตียงได้หรือไม่?”
ดังนั้นบุรุษชุดดำจึงอุ้มหลีเช่อไปที่เตียง หลีเช่อแสร้งทำเป็นไม่ทันระวัง ลากบุรุษชุดดำลงมาบนเตียงด้วย เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามือของบุรุษผ
