ิงเวย “นับแต่โบราณมา ผู้ต้องการขึ้นเป็นใหญ่คนใดบ้างที่มิต้องต่อสู้ฟาดฟันกันจนโลหิตไหลย้อมปฐพี นี่เป็นเรื่องที่ธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง พวกเราเป็นชาวบ้านไม่ว่าผู้ที่ขึ้นมาเป็นใหญ่จะเป็นผู้ใด ขอเพียงพวกเราสามารถกินอิ่มท้อง มีอาภรณ์สวมให้ร่างกายอบอุ่นมิใช่เพียงพอแล้วรึ ดังนั้นคนเช่นพวกเราเพียงแต่มิอาจมิยืนอยู่ข้างใดข้างหนึ่ง ส่วนที่ว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปทางด้านใด ล้วนอยู่เหนือการควบคุมของพวกเรามิใช่หรือ?”
หลินชิงเวยมองเขา “เจ้ากลับมองทุกสิ่งอย่างปล่อยวาง”
ต่อมาพวกเขาล่วงรู้มาว่าท่านผู้บังคับบัญชาสูงสุดกองทหารรักษาพระองค์โดยส่วนใหญ่มักจะพำนักอยู่ในวังหลวง เขาจะมีวันหยุดหนึ่งวันในเดือนหนึ่งๆ ที่จะออกจากวังได้
นั่นย่อมเป็นโอกาส
เพียงแต่ท่านผู้บังคับบัญชาสูงสุดไม่ชอบดื่มสุราเคล้านารี ไม่ละโมบในทรัพย์ ไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดี ถึงกับไม่มีช่องโหว่ใดๆ ให้พวกนางฉวยโอกาสเข้าแทรกแซง
ทว่าตามที่หลีเช่อพูดเอาไว้ “เฮอะ เรื่องเหล่านั้นล้วนเชื่อไม่ได้ทั้งสิ้น ในฐานะบุรุษสำหรับข้าแล้ว บุรุษล้วนเลือดร้อน เป็นสัตว์เลือดอุ่นชนิดหนึ่ง คนผู้นั้นไม่ดื่มสุราไม่เคล้านารี ไม่ละโมบในทรัพย์ ไม่ชอบแก่งแย่งชิงดี ย่อมเป็นเพราะไม่มีสุราคู่ควรและสตร
