ิวผู้นั้น?” จู่ๆ เซียวอี้ก็ถามขึ้นพร้อมกับเป่าใบชาที่ลอยอยู่ในถ้วย
หลินชิงเวยถามกลับ “ตาข้างไหนของท่านเห็นข้าสังหารเขา?”
ริมฝีปากเซียวอี้ปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเย็นชา “สถานที่แห่งนี้ของข้าไม่มีรังงู นอกจากเจ้าแล้วจะมีผู้ใดสามารถเรียกงูมากมายมาที่นี่ได้อีก?”
“แม่ทัพซุนไม่รู้สึกเสียดายที่เขาตาย แต่ท่านกลับรู้สึกเสียดายหรือ?” หลินชิงเวยพูด “ข้าเห็นแม่ทัพซุนมีท่าทางราวกับโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด”
เซียวอี้ “ข้าก็แค่ถามไปอย่างนั้น เวยเวย เจ้าไม่ต้องจริงจังถึงเพียงนี้”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “หรือท่านอ๋องพาข้าซึ่งเป็นสตรีอ่อนแอเพียงคนเดียวมาที่นี่เพื่อสร้างความสุขให้กับบุรุษเหล่านี้?”
สีหน้าเซียวอี้ชะงักงัน “ดูแล้วเขาสมควรตายจริงๆ”
แม้เรื่องราวจะได้ข้อสรุปแล้ว ทว่าเซียวอี้มิได้รีบร้อนพาหลินชิงเวยกลับไปเมืองหลวง สถานที่แห่งนี้นับเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การพักฟื้นร่างกายโดยแท้จริง หลินชิงเวยแช่กายในบ่อน้ ำพุร้อนทุกวันและไปเดินออกกำลังด้านหลังภูเขา ช่วยให้จิตใจผ่องใสอีกด้วย
นางขับไอเย็นออกไปจากร่างกายและดื่มสุราถ้วยเล็กๆ สักสองถ้วยเป็นครั้งคราวเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย แต่มิได้ดื่มจนเมาหัวราน้ำเช่นในกาลก่อน ด
