เมื่อเข้าไปข้างในแล้วจึงรู้ว่าข้างในกว้างขวางใหญ่โตเหนือจินตนาการ ลำดับแรกคือห้องโถงด้านหน้า ห้องโถงด้านหน้ามีเส้นทางแบ่งเป็นหลายทิศทางไปยังสถานที่ต่างๆ เซียวอี้พาหลินชิงเว วยเดินทะลุห้องโถงด้านหน้าตรงเข้าไปด้านในแล้วเดินผ่านระเบียงทางเดินของเรือนหลังเล็กหลังหนึ่ง ใต้พื้นระเบียงทางเดินคือสายน้ำ กระเบื้องสีเขียว ณ บริเวณต้นน้ำมีปลาจิ๋นหลี่ [1] ต ตัวอ้วนกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างเป็นธรรมชาติ หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองไป เห็นเสาสองต้นที่อยู่ข้างระเบียงทางเดินมีเถาวัลย์ของต้นองุ่นพันเลื้อย ยังมีองุ่นสีเขียวสดสุกงอมพวง งหนึ่งที่ยังไม่ทันได้เก็บลงมา
เมื่อหลินชิงเวยเดินผ่านจึงยื่นมือไปเด็ดองุ่นผลหนึ่งส่งเข้าปาก องุ่นเขียวรสชาติหวานยิ่ง ในความหวานนั้นอมเปรี้ยวเล็กน้อย
เซียวอี้ถาม “เจ้าชอบสถานที่แห่งนี้หรือไม่?”
หลินชิงเวย “สถานที่แห่งนี้ไม่เลวทีเดียว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นสถานที่อะไร”
เซียวอี้พูดกลั้วหัวเราะ “รอให้เจ้าค้างที่นี่สักคืนสองคืน เจ้าจะรู้เอง”
กระทั่งพวกเขาเดินไปจนสุดระเบียงทางเดินจึงอ้อมออกไปด้านนอกกำแพงทั้งสองด้าน มาถึงห้องด้านหน้าห้องหนึ่ง เซียวอี้ผลักประตูเปิดออก กลิ่นหอมของอาหารก็พวยพุ่งออกมา
