ั้นยอมรับความผิดทั้งหมดไว้เพียงคนเดียว
นั่นสำหรับชื่อเสียงของเซ่อเจิ้งอ๋องแล้วนับเป็นเรื่องที่ส่งผลกระทบมากมายเพียงใด
นิ้วมือของไทเฮาใต้แขนเสื้อนั้นกำเป็นหมัดแน่น นางมองเซียวเยี่ยนด้วยสายตาทั้งรักทั้งเกลียด แต่ยามนี้นางถึงกับอับจนหนทาง ไทเฮาจึงหัวเราะและขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดออกมาว่า “เพื่อสตรีเช่นนี้คนหนึ่ง ถึงกับยอมทำลายชื่อเสียงของท่านหรือ?”
สุ่ยฉ่ายชิงตกอยู่ในอาการตกตะลึงเช่นกัน นางคิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนจะทำเพื่อนางถึงขั้นนี้
เซียวเยี่ยนปกป้องสุ่ยฉ่ายชิง เขาไม่พูดจา หลินชิงเวยแสดงความรู้สึกออกมาอย่างหาได้ยาก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำโกหกอันเย็นชา ความเย็นชานั้นไม่เพียงมีต่อไทเฮาแต่ยังมีต่อสุ่ยฉ่ายชิงด้วย หรืออาจจะกล่าวได้ว่า สีหน้านั้นเกิดขึ้นเพราะเรื่องที่สุ่ยฉ่ายชิงได้ทำลงไปทั้งหมด
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขายังคงเลือกที่จะปกป้องสุ่ยฉ่ายชิง
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ นางพูดกับหลีเช่อ “ไปเถิด งิ้วจบแล้ว ควรกลับไปได้แล้ว”
หลีเช่อยังไม่ลืมหันกลับไปพูดกลั้วหัวเราะกับสุ่ยฉ่ายชิง “หากมารดาของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ คงจะรู้สึกเสียใจยิ่งยวด มาตรว่าขณะที่นางคลอดเจ้าไม่ได้ระวัง ปล่อยให้เจ้าออกมาลืมตาดูโลก แ
