ม่นางของข้ายังไม่ถือสาการกระทำเช่นนี้ของเจ้า ชัดเจนยิ่งนักว่านางแน่ใจแล้วว่าเจ้าไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เช่นนั้นสุดแล้วแต่เจ้าเถิด”
สุ่ยฉ่ายชิง “…” นางร่ำไห้ขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากหลินชิงเวยจากไป ไทเฮาได้แต่ข่มกลั้นโทสะที่มีอยู่เต็มท้องเช่นกัน “ได้ ในเมื่อเซ่อเจิ้งอ๋องถึงกับยอมรับเช่นนี้แล้ว เปิ่นกงไม่มีอะไรจะพูดอีก ยิ่งไปกว่านั้นมิอาจติดใจเอาความกับเซ่อเจิ้งอ๋องได้ เรื่องนี้เปิ่นกงไม่ติดใจแล้ว แล้วแต่เซ่อเจิ้งอ๋องก็แล้วกัน”
ต่อมาไทเฮาไม่ติดใจเอาความเรื่องนี้จริงๆ ทันทีที่เรื่องในวันนี้ถูกแพร่ออกไป คนที่มีสติแจ่มชัดดีย่อมกระจ่างแจ้ง ส่วนเซ่อเจิ้งอ๋องและสุ่ยฉ่ายชิงย่อมกลายเป็นเรื่องขบขันของทุกคน
รอกระทั่งคนของตำหนักคุนเหอทั้งหมดออกไปจากตำหนักอวี้หลิง นางกำนัลของตำหนักอวี้หลิงถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ สุ่ยฉ่ายชิงนั่งลงบนพื้นร้องไห้เสียงดังด้วยความเจ็บปวด เซียวเยี่ยนไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เขาเดินผ่านร่างของนาง ต้องการไปจากที่นี่
สุ่ยฉ่ายชิงไม่แม้แต่จะคิด นางยื่นมือออกไปคว้าชายอาภรณ์ของเซียวเยี่ยน ย่างก้าวของเซียวเยี่ยนหยุดชะงัก ได้ยินนางพูดด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา “เยี่ยน ขอโทษ…ล้วนเป็นข้าทำให้ท่านต
