้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย…”
สีหน้าเซียวเยี่ยนไร้ความรู้สึก ยังคงไม่พูดจา
สุ่ยฉ่ายชิงแสดงท่าทีน่าสงสาร “ข้ารู้ ข้ารู้ว่าท่านล้วนทำเพื่อปกป้องข้า…เยี่ยน ท่านอภัยให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะไม่ทำเรื่องที่ทำร้ายท่านอีก...”
ดูเหมือนหากเซียวเยี่ยนไม่ยอมพูดจา นางก็จะไม่ยอมปล่อยมือ ในที่สุดเซียวเยี่ยนยังคงค่อยๆ หันหน้ากลับมา ก้มลงมองนาง คนผู้หนึ่งซึ่งเคยมีความงดงามพิสุทธิ์ราวกับเทพเซียน บัดนี้กลับตกต่ำจนหมอบอยู่บนพื้นแทบเท้าเขา เขาพูดว่า “เจ้าลุกขึ้นมา กลับไปพักผ่อนเถิด”
สุ่ยฉ่ายชิงเงยหน้ามองเขาด้วยความคาดหวัง “เช่นนั้นท่านยอมอภัยให้ข้าแล้วใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยน “นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า นี่เป็นความผิดของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางเคยคิดว่าเปิ่นหวางทำให้จิตใจของเจ้าสงบลงได้ ทว่ากลับมองข้ามไปว่ารูปโฉมมีความสำคัญต่อเจ้าถึงเพียงนี้”
คำพูดนี้เมื่อสุ่ยฉ่ายชิงได้ยินแล้ว กลับรู้สึกฝาดเฝื่อนเหลือเกิน
เซียวเยี่ยนพูดอีก “สมมติว่าวันหน้าหน้าตาของเปิ่นหวางถูกทำลาย เจ้าจะทุ่มเทจิตใจเช่นนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเพื่อรักษาใบหน้าของเปิ่นหวางให้หายดีใช่หรือไม่?”
สุ่ยฉ่ายชิงตอบไม่ได้ นางได้แต่สะอึกสะอื้น แต่นางคิดว่านางจะต้องคิดหาวิธีรักษาเขาใ
