ห้หายดีแน่นอน ต่อให้ต้องไปคุกเข่าขอร้องผู้อื่น เพียงแต่พูดออกมาแล้วจะมีประโยชน์อันใด ในทางตรงข้ามกลับทำให้เซียวเยี่ยนรู้สึกว่านางเป็นคนให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกของมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น
เซียวเยี่ยนเคยคิดและพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงให้หายดี เพียงแต่ในเมื่อรักษาให้หายไม่ได้ เขาจึงไม่ได้ฝืนใจ ไม่ว่าใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงจะเกิดจากสาเหตุใด เขาล้วนยินดีรับผิดชอบจนถึงที่สุด ในเมื่อการมองคนคนหนึ่ง มิใช่มองเพียงภายนอกเท่านั้น
เพียงแต่บัดนี้ ตำแหน่งเพียงหนึ่งเดียวของสุ่ยฉ่ายชิงที่อยู่ในใจเขา ดูเหมือนจะค่อยๆ อันตรธานหายไป
เซียวเยี่ยนไม่รั้งอยู่ต่อ เขายกเท้าก้าวไปข้างหน้า ชายอาภรณ์เรียบเย็นของผ้าไหมเนื้อดีนั้นค่อยๆ พลิ้วตัวไหลผ่านมือของสุ่ยฉ่ายชิง ไม่ว่านางจะคิดคว้าเอาไว้ด้วยวิธีการใด สุดท้ายล้วนคว้าเอาไว้ไม่อยู่ เสียงร้องไห้ของสุ่ยฉ่ายชิงเต็มไปด้วยความรู้สึกหมดสิ้นหนทางและสิ้นหวังดังก้องอยู่ในเรือน ที่อยู่กับนางมีเพียงเงาร่างเย็นชาด้านหลังของเซียวเยี่ยน
หลังจากหลินชิงเวยและหลีเช่อออกมาจากตำหนักคุนเหอ พวกเขาเดินอยู่บนทางเล็กๆ ใต้ร่มไม้
หลีเช่อส่ายหน้า “ในฐานะบุรุษ ข้าเห็นใจเซ่อเ
