กกว้าง นางค่อยๆ ก้าวถอยหลัง “ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยทำ…ชูซวง เหตุใดเจ้าต้องใส่ร้ายข้า…” นางพูดแล้วรีบหันไปมองเซียวเยี่ยน “เยี่ยน เยี่ยน ข้าไม ม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ออกมา แม้แต่ท่านก็ไม่เชื่อข้าใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนไม่ได้มองนาง สีหน้าของเขายุ่งเหยิงจนแยกแยะอารมณ์ไม่ออก
สุ่ยฉ่ายชิงกัดฟันพูดทั้งน้ำตา “ในเมื่อพวกเจ้าล้วนไม่เชื่อข้า เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นข้าคงได้แต่ใช้ความตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ!” พูดแล้วนางถึงกับเอาศีรษะพุ่งเข้าไปหากำ ำแพง
เซียวเยี่ยนมือไวตาไว คว้าตัวนางเอาไว้
สุ่ยฉ่ายชิงร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเยี่ยนไม่หยุด
หลีเช่อเห็นแล้วหมดสนุก “ตายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ นี่เป็นเรื่องง่ายดายเพียงใด กลัวแต่ว่าต่อให้เจ้าตายไปก็มิอาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าได้น่ะสิ” เขาส่ายหน้าอีก “เซ่อเจิ้ งอ๋องใจร้อนเกินไป หากท่านไม่เข้าขัดขวางแม่นางสุ่ย ข้ากล้าพนันด้วยเมล็ดแตงโมหนึ่งจิน [1] นางไม่มีทางเอาศีรษะพุ่งชนกำแพงแน่นอน”
คนหนึ่งร่ำไห้อยู่ในอ้อมกอด อีกคนหนึ่งพูดจาเสียดสีเหน็บแนมอยู่ด้านข้าง โทสะของเซียวเยี่ยนแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขาหันไปพูดกับหลีเช่อ “บังอาจ! ผู้ใดให้ความกล้าหาญเช่นนี้ก
