งของอยู่แล้วค่อยบอกความไปทางเซ่อเจิ้งอ๋อง ดูว่าแม่นางสุ่ยจะอธิบายอย่างไร ในเมื่อวันนี้เซ่อเจิ้งอ๋องมาแล้ว แม่นางหลินก็อยู่ที่นี่ด้วย” พูดแล้วก็ชี้ไปที่สุ่ยฉ่ายชิง “นางไม่ยอมรับความผิดที่นางทำเอาไว้ เช่นนั้นบ่าวรับใช้ข้างกายแม่นางหลินพูดถูกต้องแล้ว เปิ่นกงไม่จำเป็นต้องปิดบังเพื่อไว้หน้าคนต่ำช้าผู้นี้ วันเกิดของเปิ่นกงเมื่อหลายวันก่อน แม่นางหลินมอบขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณหนึ่งขวด แต่หลังจากงานวันเกิด ขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกล่องเปล่าใบหนึ่ง ตามที่เปิ่นกงสอบถามคนในตำหนัก วันนั้นมีคนเห็นนางเดินเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น และมีเพียงนางคนเดียวที่ออกจากงานเลี้ยงกลางคัน นางกำนัลที่เปิ่นกงสั่งให้ไปส่งนางถูกนางส่งตัวกลับระหว่างทาง มิใช่เพราะมีใจคิดไม่ซื่อแล้วจะมีเหตุผลใด? เปิ่นกงคิดไม่ออกจริงๆ นอกจากนางแล้วยังมีผู้ใดทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อีก สุ่ยฉ่ายชิง เจ้าอธิบายให้เปิ่นกงฟังเถิด ขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณของเปิ่นกงอยู่ที่ใดกันแน่?”
สุ่ยฉ่ายชิงส่ายหน้าหวือ หยดน้ำตาไหลรินออกจากกระบอกตา นางกัดริมฝีปากพูดว่า “หรือไทเฮาสงสัยว่าข้าหยิบสิ่งของของท่าน?”
หลีเช่อที่อยู่ด้านข้างพูดจาโจมตีสุ่ย
