เทียบได้
ขณะที่สุ่ยฉ่ายชิงกำลังลูบไล้ดวงหน้าของตนด้วยความปลาบปลื้มอยู่นั้น นางกำนัลคนหนึ่งวิ่งเข้ามาลานเรือนพร้อมกับพูดอย่างลนลานว่า “แม่นาง แม่นาง แย่แล้วเจ้าค่ะ ไทเฮาเสด็จมาเจ้า าค่ะ”
ดวงหน้าที่เพิ่งจะมีสีแดงเรื่อของสุ่ยฉ่ายชิงพลันซีดขาว ในใจกระจ่างแจ้งกว่าผู้ใดว่าเหตุใดไทเฮาจึงมาที่นี่ เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าไทเฮาจะมาหานางรวดเร็วเช่นนี้ เดิมทีนางคิดว่า านางกระทำการอย่างรอบคอบรัดกุมย่อมไม่มีใครล่วงรู้
สุ่ยฉ่ายชิงรีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับนางกำนัล “เจ้ารีบไปเรียกเซ่อเจิ้งอ๋องมา” นางกำนัลรับคำแล้ววิ่งออกไป สุ่ยฉ่ายชิงรีบหันมาส่งขวดกระเบื้องสีเขียวใส่มือชูซวง นางกำนัลคนสนิทข้าง งกายนางพร้อมพูดกำชับว่า “เจ้ารีบนำสิ่งนี้ไปซ่อนเอาไว้ ซ่อนในที่ที่หาไม่เจอ จะให้ไทเฮาหาเจอไม่ได้เด็ดขาด!”
ชูซวงมองขวดกระเบื้องในมือแล้วรับคำเสียงเบา นางหลุบดวงตาทั้งคู่ลงต่ำแล้วออกไปหาที่ซ่อนของ
เพียงไม่นานขบวนของไทเฮาก็มาถึงในเรือน ไทเฮาพูดด้วยโทสะ “สุ่ยฉ่ายชิง เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
ไทเฮาไม่อาจรอแม้แต่นาทีเดียว เมื่อเห็นประตูห้องปิดสนิท สุ่ยฉ่ายชิงถ่วงเวลาไม่ตอบรับ จึงรับสั่งให้ขันทีสองคนเข้าไปพังประตู
ทว่าเมื่อขันทีเพิ่งจะ
