เปราะบางราวเป็นผู้บริสุทธิ์ขอ องสุ่ยฉ่ายชิง หลีเช่อพูดขึ้นว่า “ระหว่างสตรีด้วยกัน หากมีบุรุษร่วมวงอยู่ในนั้นด้วยละก็ แน่นอนว่าต้องฉีกอกกันจนปลาไม่ตาย แหก็ต้องขาด ข้าไม่เกรงกลัวเสียด้วย ข้าชอบดูฉา ากซาบซึ้งใจและฉากที่เต็มไปด้วยคาวเลือด”
ดังนั้นหลีเช่อจึงกวักมือเรียกนางกำนัลคนหนึ่งเข้ามา “เร็วเข้า ไปหยิบเก้าอี้พับมาให้แม่นางของข้าตัวหนึ่ง อย่าลืมเอาเมล็ดแตงโมมาจานหนึ่งด้วยเล่า”
ในเมื่อมาก็มาแล้ว หลินชิงเวยจึงได้แต่ตามใจหลีเช่อผู้กลัวว่าใต้หล้านี้จะไม่วุ่นวาย
ดูเหมือนบรรยากาศที่กำลังเข้มข้นและร้อนระอุนั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นประดักประเดิด…ด้วยการมาถึงของหลีเช่อและหลินชิงเวย รวมไปถึงคำพูดประโยคนั้นของหลีเช่อ
ไทเฮาเห็นหลินชิงเวยเช่นกัน นางกำนัลทำงานว่องไวนัก เก้าอี้ถูกจัดวางลงพร้อมด้วยเมล็ดแตงโมหนึ่งจาน ไทเฮาพูดขึ้นด้วยสีหน้าแข็งเกร็ง “นี่แม่นางหลินมาดูงิ้วหรือ?” เดิมทีในใจนา างเต็มไปด้วยโทสะ หากมิใช่เพราะสุ่ยฉ่ายชิงผู้นี้กล้ากระทำการล่วงเกินนางในงานเลี้ยงวันเกิดอย่างไม่รู้ดีชั่วเช่นนี้ ไยนางจึงต้องมาด้วยตัวเองด้วย เมื่อก่อนไทเฮาคิดหาวิธีการเป็นร้ อยเป็นพันเพื่อให้สุ่ยฉ่ายชิงและหลินชิงเวยต่อสู้กันเอง
