งนางยังเต็มไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน
ไม่ว่าผ้าโปร่งของแม่นางสุ่ยหายไปที่ใด จะถูกลมพัดก็ดี จะถูกคนหยิบไปก็ช่าง อย่างไรขอเพียงไทเฮาไม่ติดใจสงสัยเป็นพอ ดูเหมือนไทเฮากำลังหัวเราะเย้ยหยันด้วยซ้ำ นี่เซียวเยี่ยนสรร รหาสตรีลักษณะใดกัน ในขณะเดียวกันไทเฮามองไปยังที่นั่งของหลินชิงเวย เห็นนางมีสีหน้าเรียบเฉยกินอาหารของตนไม่สนใจสิ่งรอบข้างแล้วพลันรู้สึกว่า เซียวเยี่ยนไม่สู้หาสตรีเช่นหลิน ชิงเวย หากคู่ต่อสู้ของนางเป็นหลินชิงเวย นางยังจะรู้สึกว่าทำให้ตนยอมรับได้บ้าง
สีหน้าของหลินชิงเวยไร้พิรุธ นางกำนัลข้างหลังก็ดูเอาใจใส่เป็นอย่างดี ดูไม่เหมือนเป็นฝีมือของนาง
สุ่ยฉ่ายชิงกลับหมดหนทางที่จะรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป ร่างอ่อนยวบราวกับไร้กระดูกของนางผลักหน้าอกเซียวเยี่ยน พูดทั้งน้ำตาว่า “ข้าจะกลับไปก่อน เยี่ยน ท่านรั้งอยู่กินอาหารเที่ยง ร่วมกับไทเฮาและฝ่าบาทแล้วค่อยกลับก็ได้”
ตอนนี้งานเลี้ยงกลางวันเพิ่งดำเนินมาได้ครึ่งทาง อีกทั้งฮ่องเต้ยังไม่เสด็จออกไปจากงานเลี้ยง หากเซียวเยี่ยนออกไปตอนนี้ด้วยมีสาเหตุมาจากสตรีนางหนึ่ง ย่อมเป็นเหตุผลที่ไม่เหมาะสม มด้วยประการทั้งปวง
วันนี้สุ่ยฉ่ายชิงและเซียวเยี่ยนมาเยือนตำหนักคุนเหอพร้อ
