มกัน ทว่ามิได้พาชูซวง นางกำนัลข้างกายมาด้วย ไทเฮาเห็นสุ่ยฉ่ายชิงอยากกลับตำหนักจึงมิได้รั้งนางไว้แต่อย่างใด ไทเฮาให ห้นางกำนัลนางหนึ่งส่งกลับไป เซียวเยี่ยนสังเกตเห็นกระโปรงด้านหลังของสุ่ยฉ่ายชิงมีคราบรอยเปื้อนสีเหลืองจึงลอบขมวดคิ้วแล้วยื่นมือไปหยิบเสื้อคลุมของตนคลุมลงบนร่างของสุ่ยฉ่ายชิง
สุ่ยฉ่ายชิงรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นเล็กน้อยขณะที่ทุกคนต่างพากันกลั่นแกล้งถากถางนาง ทว่าเซ่อเจิ้งอ๋องยังคงดีต่อนางยิ่งยวด ขอเพียงมีจุดนี้ย่อมเพียงพอแล้วมิใช่หรือ? นางไม่จำเป็ นต้องหันไปมองก็รู้ได้ว่ายามนี้สีหน้าของไทเฮาจะต้องไม่น่าดูแน่นอน
ทันทีที่ออกจากมาจากงานเลี้ยงกลางวันแล้วเดินผ่านระเบียงทางเดินมาไม่ไกลนัก สุ่ยฉ่ายชิงเห็นนางกำนัลของตำหนักคุนเหอกำลังนำของขวัญที่ได้รับจากทุกคนในวันนี้เคลื่อนย้ายเข้าไปใน ตำหนัก เตรียมจดบันทึกลงในสมุดบัญชี
สุ่ยฉ่ายชิงกระชับเสื้อคลุมของเซียวเยี่ยนแล้วหันไปพูดกับนางกำนัล “มาถึงที่นี่ ข้ารู้ทางแล้วว่าจะกลับไปอย่างไร วันนี้ต้องรบกวนเจ้า กลับไปพักผ่อนเถิด ไม่ไปต้องส่งข้า”
เพื่อเตรียมการจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของไทเฮาในวันนี้ นางกำนัลและขันทีทั้งหมดต่างมีงานล้นมือจริงๆ เหล่านางกำนัลที่อยู่ใน
