เซียวเยี่ยนตกตะลึง ความรู้สึกเจ็บบาดแหลมลามขึ้นมาจากฝ่ามือ บาดแผลนั้นลึกมากโลหิตสดๆ ไหลพลั่ง เขามองหลินชิงเวยด้วยสายตาตื่นตะลึง
หลินชิงเวยกำปิ่นปักผมไว้ในมือ หยดเลือดบนปิ่นปักผมเป็นเลือดของเซียวเยี่ยน นางเจ็บปวดทว่าขณะเดียวกันก็มีความสุขด้วย นางพูดอย่างเบิกบานใจ “ท่านคิดว่าข้าไม่กล้าแตะต้องท่านห หรือ? มีปัญญาก็ลองแตะต้องข้าดูสิ ข้าจะตัดแขนของท่านทิ้งทั้งแขน”
บางทีอาจเป็นเพราะนางไม่รักเขาอีกแล้ว
นางเห็นเขาเป็นเช่นศัตรู เด็ดขาด เหี้ยมโหด
ความเจ็บปวดจากส่วนอื่นของร่างกายทำให้เขาหายใจไม่ออก ความเจ็บปวดนั้นมีมากกว่าบาดแผลบนฝ่ามือ เขาถึงกับยืนแข็งค้างอยู่ที่นั่น ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบเนิ่นนาน
หลินชิงเวยมองผ่านร่างของเขาไปยังร่างของเซียวอี้ นางหันไปพูดกับเขาด้วยรอยยิ้มสดใส “คนแซ่เซียว ช่วยข้าสั่งสอนเขาที หากเจ้าสั่งสอนเขาจนหมอบลงกับพื้นได้ วันนี้ข้าจะไปกับ เจ้า”
เซียวอี้มองเข้าไปในดวงตาของหลินชิงเวยด้วยสายตานิ่งลึก ต้องเป็นสตรีที่มีหัวใจแบบใดจึงสามารถทำเช่นนี้ได้ เขากระจ่างแจ้งแก่
