ใจว่าในใจของนางมิใช่ไม่ใส่ใจทั้งหมดเสียทีเดียว ม มีเพียงยามนางดื่มสุราเท่านั้นจึงจะเห็นความเจ็บปวดรวดร้าวพาดผ่านดวงตาของนางอย่างไม่ตั้งใจ
เขาได้ยินคำพูดของหลินชิงเวยจึงได้สติกลับมา “ได้ พูดแล้วไม่คืนคำ”
สถานการณ์เปลี่ยนไป เซียวอี้เป็นฝ่ายรุก เขาโจมตีเข้าใส่เซียวเยี่ยน คนทั้งสองประมือกันด้วยกระบวนท่าอันรวดเร็ว เงาร่างของพวกเขาเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางความมืดของยามตรี การลงมือ อแต่ละครั้งรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ฝ่ามือที่ซัดออกไป ทำให้กำแพงสะเทือน ต้นหญ้าส่ายไหว
เพื่อนาง คนทั้งสองถึงกับประมือกันขึ้นมาในตรอกเล็กๆ แห่งนี้
หลินชิงเวยเอนกายพิงกำแพง นางหัวเราะเสียงดังอย่างเอาเป็นเอาตาย “เซียวอี้ ท่านต้องสู้ ข้ารอกลับไปกินสุราฉลองความสำเร็จกับท่าน”
วรยุทธ์ของคนทั้งสองต่างไม่แพ้อีกฝ่าย ไม่มีผู้ใดพ่ายแพ้แก่ผู้ใด ไม่มีผู้ใดยอมหลีกทาง เมื่อเซียวเยี่ยนสะบัดแขนเสื้อ มีของเหลวอุ่นๆ กระเด็นข้ามมาสัมผัสใบหน้าหลินชิงเวย
นางได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง นางยกมือขึ้นเช็ดหน้าแล้วมองโลหิตสดๆ ที่ติดอยู่บนปลายนิ้ว
ต่อมาคนทั้งสอง
