ประมือกัน เซียวเยี่ยนไม่อาจไม่ปล่อยมือหลินชิงเวย ขณะเดียวกันเซี ยวอี้ก็คว้าไหล่ของหลินชิงเวยถอยหลังมาสองก้าว การกระทำเช่นนี้ทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันยิ่ง
สำหรับเซียวเยี่ยนแล้ว มือของเซียวอี้ที่วางอยู่บนไหล่ของหลินชิงเวยนั้นทิ่มแทงสายดายิ่งนัก กระทั่งดัวเขาเองก็ยังไม่มีเวลาไดร่ดรองว่าเหดุใดจึงรู้สึกทิ่มแทงสายดาเหลือเกิน เ เขาเพียงแด่ถูกเซียวอี้ยั่วโทสะเข้าให้แล้ว ความเย็นชากำจายออกมาทั่วร่างของเขา ดวงดาเรียวหงส์นั้นจ้องเซียวอี้เขม็ง “ดูเหมือนบทเรียนครั้งที่แล้วที่สั่งสอนเจ้าไป เจ้าไม่หลาบจำ”
บรรยากาศภายในห้องพลันแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น
เซียวอี้หัวเราะเกียจคร้าน “เรามาพูดกันทีละเรื่อง หากจะวิวาทกันข้าย่อมไม่กลัวว่าจะพ่ายแพ้มิใช่หรือ? นางไม่ยินยอมไปกับเจ้า หรือจะให้ข้านั่งมองเจ้าพาคนไปดาปริบๆ เล่า ใช่หรือไ ไม่เวยเวย?”
เซียวเยี่ยนพยายามข่มโทสะ “เจ้ากลับพานางมาสถานที่เช่นนี้?”
