งให้เยี่ยนมาใส่ใจเจ้ากระมัง? หากเจ้าทำเช่นนี้เพื่อเป็นการเรียกร้องความสนใจจากเยี่ยน เช่นนั้นไม่มีประโยชน์” พูดแล้วในแววตาพลันปรากฏให้เห็นความลำพองใจ “ก่อนหน้านี้ไม่นาน เยี่ยนเ เพิ่งจะเอ่ยปากสัญญาว่าจะแต่งข้าเป็นภรรยา เขาเป็นคนรักษาคำพูด ดังนั้นไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรล้วนไร้ประโยชน์ ข้าอยากจะเกลี้ยกล่อมแม่นางหลินอีกสักประโยค เหตุใดต้องยึดติดกับสิ่งที่อยู เบื้องหน้าด้วย ไม่สู้เบิกตาให้กว้างสักหน่อย ย่อมต้องหาคนที่ชอบคนใหม่ได้แน่นอน”
หลินชิงเวยหัวเราะเยาะเย้ย “ใช่หรือ เช่นนั้นข้าคงได้แต่อวยพรให้พวกท่านอยู่ร่วมกันจนแก่ชราผมขาวโพลน ไร้ลูกหลานสืบสกุล” พูดแล้วก็สะบัดอาภรณ์เดินอาดๆ จากไป
สุ่ยฉ่ายชิงถูกสี่คำนั้นทำให้เดือดดาลไม่น้อย นางพูดเสียงเย็น “เจ้าก็แค่ริษยาเท่านั้นเอง หากข้าเป็นเจ้า ข้าจะออกไปจากสถานที่ที่ทำให้ข้าต้องเจ็บปวดแห่งนี้โดยไม่กลับมาอีก วั นนี้ข้ามาหาเจ้าเพื่อขอให้เจ้าไปจากเยี่ยน เพราะไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็
