ไม่อาจได้หัวใจของเขา เหตุใดเจ้ายังต้องฝืนใจด้วย”
หลินชิงเวยหยุดย่างก้าว เงาร่างเล็กบอบบางด้านหลังภายใต้แสงตะวันดูงามตาเป็นพิเศษ นางหันกลับมาด้วยรอยยิ้มที่มิอาจหาช่องโหว่โจมตีได้ นางพยักพเยิดปลายคางท้าทายสุ่ยฉ่ายชิง “หาก เจ้ามีความมั่นใจถึงเพียงนั้น ยังจะมาหาข้าขอให้ข้าจากไปเพื่ออันใด? มีปัญญาก็ขอร้องข้าสิ ไม่แน่ว่าข้าอาจจะรับปากเจ้า ออกไปจากเมืองหลวงก็ได้ หาไม่แล้วข้าจะปรากฏกายต่อหน้าพวกเจ จ้าเป็นพักๆ ให้เจ้าสัมผัสรสชาติของการต้องเห็นภาพทิ่มแทงสายตา”
สุ่ยฉ่ายชิง “เจ้าทำเช่นนี้มีผลดีอันใดต่อเจ้า หรือในใจเจ้ารู้สึกดีขึ้น?”
หลินชิงเวยหัวเราะเสียงดัง “เคราะห์ดีที่ข้ารู้จักโฉมหน้าที่แท้จริงของบุรุษเสเพลทันเวลา หรือข้าไม่ควรรู้สึกว่าข้าโชคดีหรือ? อ้อ เจ้าอยากให้ข้าออกไปจากที่นี่ ข้าก็ต้องไปจาก ที่นี่ เจ้าเป็นคนเปิดเมืองหลวงแห่งนี้หรือ? วังหลวงแห่งนี้เป็นบ้านของเจ้าหรือ?”
สุ่ยฉ่ายชิงหายใจเข้าลึก จ้องมองหลินชิงเวยตรงๆ “ขอเพียงข้าขอร้องเจ้า เจ
