แม่นางหลินมารักษาโรคให้แม่นาง ด้วยอุปนิสัยของแม่นางหลิน หากนางตัดสินใจแล้วต่อให้สิบท่านอ๋องไปกราบกรานขอร้อง นางก็ไม่หวั่นไหวแม้เพียงครึ่งส่วน”
“เช่นนั้น…เยี่ยนไปหานางทำอันใด?” สุ่ยฉ่ายชิงถาม
เสี่ยวฉี “ระหว่างทางที่ข้าน้อยกลับวัง เห็นแม่นางหลินดื่มสุราอยู่ในร้านสุรา หลังจากนำเรื่องนี้รายงานท่านอ๋อง ท่านอ๋องเป็นห่วงแม่นางหลินดื่มสุราเมามายจนเสียสุขภาพ จึงออกจากวังไปตามหานางทั้งคืน”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้” สีหน้าสุ่ยฉ่ายชิงซีดขาว แต่ยังคงประคองรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ “เยี่ยนและแม่นางหลินมีไมตรีต่อกันในอดีต บัดนี้เขาทำเช่นนี้ก็เป็นเรื่องสมควร”
“แม่นางสุ่ยยังมีเรื่องอื่นอีกหรือไม่ หากไม่มีแล้วข้าน้อยขอตัวก่อน”
“เจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด”
หลังจากเสี่ยวฉีหมุนกายออกไป สุ่ยฉ่ายชิงยืนนิ่งอยู่ในลานเรือนเป็นเวลานาน กระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นมาส่องแสงเจิดจ้า นางกำนัลเกลี้ยกล่อมหลายครั้ง นางจึงยอมหมุนกายกลับเข้าไปพักผ่อนในเรือน
หลินชิงเวยพักอาศัยอยู่ในจวนของหลีเช่อเป็นเวลาหลายวันจึงกลับไป ขณะที่นางกำลังเดินอยู่ลำพังบนถนน เมื่อนางเดินผ่านถนนและหอน้ำชาที่คุ้นตา ทำให้นางย้อนคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
เปลือกถั่วลิสงถูกโยนลงมาจ
