ากชั้นสอง ตกลงมาใส่ศีรษะของหลินชิงเวยจังๆ เพียงแต่ครั้งนี้หลินชิงเวยว่องไวยิ่งนัก เปลือกถั่วลิสงนั้นยังไม่ทันได้ตกลงมาใส่นาง นางเบี่ยงกายหลบไปด้านข้างสองก้าว ส่งผลให้เปลือกถั่วลิสงตกใส่ร่างของสตรีอีกนางหนึ่งที่เดินผ่านมา
สตรีนางนั้นลูบศีรษะของตนเองแล้วมองถั่วลิสงบนพื้นด้วยความงุนงง
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นจึงเห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันคุ้นเคย นางจึงตบไหล่ของสตรีนางนั้นและชี้ไปที่ชั้นสอง “เขาเป็นคนทำ”
สตรีนางนั้นเงยหน้ามองขึ้นไปด้วยความโมโหเล็กน้อย
ไหนเลยจะคิดว่านางจะได้เห็นคุณชายรูปงามยิ้มตาหยีอยู่ข้างกรอบหน้าต่าง ในมือโบกพัด ให้ความรู้สึกงดงามประดุจภาพวาด
เซียวอี้ยิ้มให้สตรีนางนั้น “ขออภัยแม่นางท่านนี้ ข้ามิได้มีเจตนา”
แม่นางท่านนั้นเห็นบุรุษรูปงามแสนสุภาพเช่นนี้ ไหนเลยจะมีแก่ใจโมโหอยู่อีก แก้มทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงเรื่อด้วยขัดเขิน ร่างอรชรอ้อนแอ้นหมุนกายเดินจากไป ในใจคิดว่าหากคุณชายท่านนี้มีใจ คิดจะทำให้นางสนใจเช่นนั้น เขาย่อมต้องตามนางมาแน่นอน
เพียงแม่นางท่านนั้นเดินไปจนสุดถนนสายหนึ่งก็ไม่เห็นคุณชายตามมา
ยามนี้หลินชิงเวยหรี่ตาลงจับจ้องมองเซียวอี้ที่อยู่บนชั้นสองชั่วอึดใจหนึ่ง แสงต
