นความอดทนที่จะซัดฝ่ามือใส่หลินชิงเวย เขาผลักนางลงบนเตียงแล้วก้มมองเ เสื้อผ้าที่สกปรกเลอะเทอะของตน ยกมือขึ้นปิดปากของตนแล้วอาเจียนแห้งๆ หลายครั้ง ดูท่าทางมีความสุขของหลินชิงเวยที่เอนกายนอนลงบนเตียงราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ทั้งสิ้นแล้วได้ แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เจ้าชนะแล้ว พอใจหรือยัง! โอ๊ยโหยว…”
ดังนั้นหลีเช่อจึงกลับไปยังห้องของตนเองเพื่อผลัดอาภรณ์ชุดที่สอง ลำพังเพียงแค่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ไม่อาจทำให้เขาพึงพอใจได้ ด้วยความที่เขาเป็นคนรักสะอาดยิ่งยวด เขาจึงรู้สึกไม่ส สบายเนื้อสบายตัว จำยอมต้องอาบน้ำเย็นรอบหนึ่ง
เมื่อกลับมาดูหลินชิงเวยอีกครั้งเห็นดวงตาทั้งคู่ของนางจับจ้องมุ้งบนเพดานด้วยแววตาว่างเปล่า หลีเช่อไม่กล้าเข้าใกล้นางอีก จึงยืนพูดห่างจากนางสามก้าว “ไยเจ้าจึงยังไม่นอนอีก? ?”
คิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะตอบกลับมาอย่างมีสติแจ่มชัดยิ่ง “ข้าคอแห้ง นอนไม่หลับ”
หลีเช่อ “เช่นนั้น
