เจ้าลุกขึ้นมารินน้ำดื่มเอง”
“ข้าไม่มีแรง เดินไม่ไหว”
“…” หลีเช่อหน้าดำทะมึน “เจ้าจะต้องเป็นคนที่ลิงส่งมาทรมานข้าเป็นแน่” พูดแล้วก็หยุดแล้วพูดอีกว่า “ข้ารินน้ำให้เจ้าดื่มได้ ครั้งนี้หากเจ้าอาเจียนใส่ข้าอีก หึๆๆ พรุ่งนี้ข้า จะบังคับให้เจ้าซักกางเกงตัวในให้ข้า”
หลีเช่อรินน้ำชาให้หลินชิงเวยถ้วยหนึ่ง ยื่นให้นางด้วยท่าทางราวกับกำลังยื่นลูกระเบิดที่พร้อมจะระเบิดตลอดเวลาอย่างไรอย่างนั้น เขาหวาดผวายิ่งนักว่าหลินชิงเวยจะอาเจียนใส่ร่างขอ องเขาอีก หลินชิงเวยรับถ้วยน้ำชาไป เขารีบดึงมือกลับโดยไม่รั้งรอ
หลินชิงเวยรีบล้างปากก่อนแล้วถ่มใส่ในถาดที่อยู่ข้างเตียง จากนั้นจึงดื่มน้ำที่เหลือลงท้องไป
หลังจากดื่มน้ำ กำลังวังชาของหลินชิงเวยกลับคืนมาเล็กน้อย นางมองหลีเช่อแล้วหัวเราะ “หากไม่มีเจ้า คืนนี้ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะมีใครยอมให้ข้าพักพิง ข้าไม่มีที่ไป”
หลีเช่อเบะปาก “เจ้ามีเงินขนาดนั้น เหมาโรงเตี๊ยมทั้งโรงเตี๊ยมก็ยังมีเงินเหลือ”
หลินชิงเวยกะพริบตาปริบๆ ราวกับเป็นผู้บริสุทธิ์ “บนตัวข้าไม่ได้พกพาเงินมา
