กมายเช่นนั้น ที่มีอยู่ก็มอบให้เป็นเงินรางวัลผู้อื่นไปหมดแล้ว”
หลีเช่อแทบจะกระโดดขึ้นมา “มารดามันเถอะ ผู้ใดช่างโชคดีเช่นนี้! เหตุใดเจ้าจึงไม่มอบเงินรางวัลให้ข้าบ้างเล่า ลองโยนตั๋วเงินปึกใหญ่ๆ ใส่หน้าข้าสิ ข้าไม่มีทางรังเกียจเงินมากแน่ นอน!”
หลินชิงเวย “…” นางเงียบขรึมแล้วหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “หรือให้ข้าร้องเพลงให้เจ้าฟังเพลงหนึ่ง? เพื่อเป็นการขอบคุณที่เจ้าให้ที่พักพิงแก่ข้าในคืนนี้?”
มือทั้งคู่ของหลีเช่อยกขึ้นปิดหูของตนด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง “ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟัง!”
หลินชิงเวยครึ้มอกครึ้มใจเช่นนั้น มีหรือจะสนใจว่าหลีเช่ออยากฟังหรือไม่ นางปีนลงจากเตียงเริ่มร่ายรำและร้องเพลงทันที
หลีเช่อค้อนปะหลับปะเหลือกอย่างทนไม่ได้ เขารังเกียจท่าทางการร่ายรำและเสียงร้องเพลงของหลินชิงเวยยิ่งยวด “ฟังไม่ได้เลย เจ้าบอกว่าเจ้าหน้าตาสะสวยเช่นนี้ ร้องเพลงก็ผิดทำนอง เสีย ยงยังแหบแห้งเช่นนี้? ปกติดูแล้วเจ้าไม่มีอะไร เจ้าดื่มสุราแล้วคออ่อนกว่านี้มีอีกหรือไม่?”
“เจ้าพูดอันใด? ลมพัดแรง ข้าไม่ได้ยิน?”
“ใช่สิ ลมพัดแรงจร
