ิงๆ ด้วย” หลีเช่อพูด “เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าคออ่อน?”
หลินชิงเวยยืนอยู่บนเตียง ยกมือขึ้นเท้าเอวแล้วเงยหน้าหัวเราะ
หลีเช่อรีบยกมือทั้งคู่ขึ้นปิดหูของตน “ไม่ เจ้าคออ่อนเสียจนหมดหนทางเยียวยาแล้ว! อย่าหัวเราะอีกเลย คนที่นอนหลับไปแล้วจะถูกเจ้าปลุกให้ตกใจตื่น อีกประเดี๋ยวเพื่อนบ้านจะร้องเร รียนว่าเจ้าก่อกวนความสงบ ยังต้องไปเสียเงินค่าปรับที่ศาลาว่าการ!”
หลินชิงเวยหยุดหัวเราะไม่ได้จริงๆ นางหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา หัวเราะจนสิ้นเรี่ยวสิ้นแรงจึงล้มลงนอนกางแขนกางขาบนเตียงพร้อมกับหอบหายใจ
หลีเช่อหันไปมองนาง พบว่าก้นบึ้งในดวงตาของนางไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นคนจิตใจหยาบเพียงใดก็ยังรู้สึกได้ว่านางมีเรื่องในใจ
แต่เขาและหลินชิงเวยเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง แม้จะรู้สึกราวกับรู้จักกันมาเนิ่นนานตั้งแต่พบหน้ากันครั้งแรก ทว่ายังไม่ถึงขั้นไปสืบเรื่องราวส่วนตัวของอีกฝ่าย
หลีเช่อพูดจาเกลี้ยกล่อม “รู้ว่าตัวเองคออ่อนก็อย่าดื่มสุรามากมายเช่นนี้ ซ้ำยังเป็นแม่นางหากมิใช่เพราะพบกับข้า เจ้าคิดดูว่าเจ้าจะมีอันตรายเพียงใด หากข้าเป็นคนไม่ดีเช่นนั้นเ
