เจ้ายิ่งตกอยู่ในอันตราย เจ้าแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงขัดขืน เจ้าดูเจ้าสิ ดูอย่างไรก็เป็นสตรีจากครอบครัวใหญ่ฐานะมั่งคั่ง มีเงิน มีหน้ามีตา และมีเวลาว่าง มีอะไรที่คิดไม่ตกเล่า”
หลินชิงเวยมองมุ้งบนเตียงนอนอึดใจหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยหันหน้ามามองหลีเช่ออย่างสงบนิ่ง “ที่นี่ เจ้าเคยรักใครสักคนหนึ่งหรือไม่?”
หลีเช่อฟังออกถึงความนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดของนาง เขาตอบด้วยสีหน้าหลงตัวเองของคนในสมัยยุคปัจจุบัน “ข้ายอมรับว่าสตรีในยุคสมัยโบราณมีรูปโฉมงดงามมาแต่กำเนิด แต่มาถึงบัดนี้แล้วข ข้ายังหาผู้ที่มีรูปโฉมและบุคลิกที่คู่ควรเหมาะสมกับข้าไม่ได้ ดังนั้นเรื่องความรัก ข้ายังไม่ทันได้มีกับใครเขา ข้าน่ะเป็นคนจู้จี้จุกจิก ยอมไม่มีดีกว่าใช้ของด้อยคุณภาพเด็ดขา าด” พูดแล้วชำเลืองมองหลินชิงเวยทางหางตา พบว่าที่จริงแล้วเวลานางมีท่าทีสงบนิ่ง พูดคุยหัวเราะได้นั้นไม่เลว แต่บัดนี้เขาอดไม่ได้ที่จะถามซอกแซก “เจ้าคงมิได้อกหักหรอกนะ? หรื
