ไหนเลยจะหลงเหลือความง่วงงุนอยู่อีก นางลุกพรวดขึ้นมานั่ง “พี่สาวจะไปที่ใดเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปากส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้นาง “ไม่ต้องตกใจ สถานที่แห่งนี้มิใช่สถานที่ที่เราจะอยู่นานนัก พี่สาวยังมีเรื่องบางเรื่องที่ต้องทำให้เสร็จ เมื่อเรียบร้อยแล้วจะพาเ เจ้าออกจากเมืองหลวง พวกเราจะโบยบินออกไปให้ไกลจากที่นี่ แต่ก่อนหน้านั้นเจ้ายังคงต้องอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน”
ซินหรูถาม “พี่สาว ท่านต้องไปทำอันใดเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี นางคลี่ยิ้มบางๆ “ดูเหมือนวางมือแล้วจากไปเช่นนี้โดยไม่ทำเรื่องเลวร้ายสักหน่อย ไม่ใช่นิสัยของข้า”
ซินหรูเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นถาม “เช่นนั้นพี่สาวจะมีอันตรายหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวย “จะมีอันตรายได้อย่างไรกัน แต่ไรมามีเพียงข้าทำให้ผู้อื่นมีอันตราย”
“อ้อ” ดังนั้นซินหรูจึงก้มหน้าล้วงมือเข้าไปในอกของตนเอง นำงูลายสีเหลืองตัวหนึ่งออกมายื่นให้พี่สาว “พี่สาว ข้ามอบอาหวงให้พี่สาวก็แล้วกัน หากมีอันตรายมันจะได้ช่วยพี่สาว”
หลินชิงเวยยิ้ม “…ไม่ต้องหรอก ชิงหลันของข้าร้ายกาจกว่า”
ถัดจากนั้นหลายวันเมื่อหลินชิงเวยมีเวลาจะพาซินหรูออกไปเดินตลาดหาของเล่นใหม่ๆ
ต่อมาหลินชิงเวยหลงรักการร่ำส
