ส่วน ต่อให้นางตายต่อหน้าข้าในเวลานี้ ท่านคิดว่าข้าจะกะพริบตาแม้สักครั้งหรือ? ถูกต้อง ข้าก็เป็นสตรีอสรพิษเช่นนี้แหละ สมปรารถนาของท่านแล้วนี่ ไม่พ พอใจก็เข้ามาจัดการข้าสิ”
“ตกลงจะเอาอย่างไรกันแน่ เจ้าจึงจะยอมช่วยนาง” เซียวเยี่ยนพูด “เจ้ายอมละทิ้งความบาดหมางในอดีตกับไทเฮา แต่ไม่ยอมเห็นแก่หน้าของเปิ่นหวาง ช่วยนางสักสองส่วนหรือ?”
หลินชิงเวยใคร่ครวญแล้วหันหน้ากลับไปด้วยรอยยิ้มดังเดิม “อ้อ ท่านพูดเช่นนี้ ข้ากลับนึกขึ้นได้ว่าเมื่อข้าช่วยรักษาไทเฮา ข้าได้มอบขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณให้ไทเฮาขวดหนึ่ง ช่วยล ลบเลือนริ้วรอยและกระฝ้าได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่าย่อมทำให้ใบหน้าของแม่นางสุ่ยกลับมางดงามดังเดิม เซ่อเจิ้งอ๋องลองไปขอร้องไทเฮา ดูว่าไทเฮาจะยินยอมมอบขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณให้หรื อไม่”
สีหน้าของเซียวเยี่ยนแข็งค้าง หลินชิงเวยหันหน้าเดินเข้าไปในเรือน
“เยี่ยน ข้าจะทำอย่างไรดี…” สุ่ยฉ่ายชิงทุกข์ทรมานแสนสาหัส
ในที่สุดเซียวเยี่ยนยังคงพาสุ่ยฉ่ายชิงจากไป อาจเป็นเพราะตัวเขาเองแจ่มแจ้งแก่ใจดี หลินชิงเวยเป็นคนพูดแล้วทำจริง เพียงแต่เมื่อก่อนหลินชิงเวยยินดีที่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อเขา า มาบัดนี้ไม่เหมือนในอดีตอีกแล้ว
เขาจะทำอ
