ไม่อย่างนั้นเจ้าคงคิดว่าข้าเป็นคนยอมให้ผู้อื่นรังแกง่ายๆ ดูเหมือนในสายตาของพวกเจ้า ข้าสมควรเป็นคนใจกว้างมากเมตตา ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องบาดหมางในครั้งเ เก่าก่อน แค่พูดคำว่าขอโทษส่งๆ เพียงประโยคเดียวก็ลบล้างเรื่องราวในอดีตได้หมดสิ้น? ตกลงเป็นเพราะคำว่า “ขอโทษ” ไร้ค่าเกินไป หรือเป็นเพราะข้า หลินชิงเวยด้อยค่าเกินไปกันแน่? ?” ดวงตาของนางเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นสว่างไสวเจิดจ้าอย่างยิ่งยวด “ขอโทษด้วย ข้าเป็นเพียงสตรีใจคอโหดเหี้ยมคนหนึ่ง มิใช่เจ้าแม่กวนอิมที่ลงมากอบกู้โลก ในเมื่อแม่นางสุ่ย ชื่นชอบแสดงงิ้วทำลายรูปโฉม เช่นนั้นเชิญเจ้าแสดงให้เต็มที่”
พูดแล้วหลินชิงเวยก็หมุนกายกลับไป
“หลินชิงเวย!” เซียวเยี่ยนเรียกชื่อนางเสียงต่ำ
หลินชิงเวยชะงักย่างก้าว ค่อยๆ เบี่ยงหน้ากลับมา ใบหน้าด้านข้างของนางภายใต้แสงตะวันนั้นดูแล้วซีดขาวยิ่งนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของนางนั้น เซียวเยี่ยนที่อยู่ข้างหลังมอ องไม่เห็น
หลินชิงเวยพูดเบาๆ “ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อก่อน ท่านยังคิดว่าแค่คำพูดของท่านเพียงประโยคเดียวข้าก็จะบุกน้ำลุยไฟโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตนเองอีกหรือ? โรคของนาง ข้าหลินชิงเวยจะไม่ยื นมือช่วยเหลือแม้เพียงครึ่ง
