าดคั้น
หลินชิงเวยหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “เซ่อเจิ้งอ๋องเห็นข้าลงมือหรือไม่? ข้าไม่ได้ทำอันใดทั้งสิ้น เซ่อเจิ้งอ๋องไม่เป็นอะไร มีเพียงนางคนเดียวที่เป็น นี่คงได้แต่บอกว่าร่างกายของ งนางมีอาการแพ้อย่างรุนแรง หากความจำของข้าไม่ย่ำแย่แล้วละก็ ดูเหมือนยังจำได้ว่าครั้งแรกที่แม่นางสุ่ยมาเยือนตำหนักฉางเหยี่ยนของข้า หลังจากกลับไปแล้วเกิดอาการแพ้กระทั่งล้ม ป่วย วันนี้นางมาอีก ก็คงต้องเกิดอาการแพ้และล้มป่วยอีก มีอะไรให้ต้องตื่นตกใจหรือ?”
สุ่ยฉ่ายชิงเจ็บปวดสิ้นหวัง นางมองหลินชิงเวยผ่านม่านน้ำตา “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้กับข้า?”
เซียวเยี่ยน “เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้ามีความคับแค้นใจ เจ้าทำกับเปิ่นหวางได้ นางไม่เคยทำสิ่งใดผิด ทั้งหมดล้วนเป็นเปิ่นหวางที่วางแผน”
หลินชิงเวยหลุบตาลงต่ำ คลี่ยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร อย่างไรท่านก็เห็นเพียงความทุกข์ที่นางได้รับ กลับไม่เคยมองเห็นความเจ็บปวดที่ผู้อื่นได้รับ ล้วนเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด หากจะกล่าวว ว่าข้ามีความคับแค้นใจ เซ่อเจิ้งอ๋อง ท่านช่างสำคัญตัวผิดเกินไปแล้ว สิ่งที่ข้าสามารถทำได้เป็นเพียงตอบแทนนางตามความผิดบาปที่นางทำเท่านั้น” นางช้อนตาขึ้นมองสุ่ยฉ่ายชิงตรงๆ แล ล้วยิ้มชั่วร้าย “
