รหรือไม่…”
ทันทีที่เซียวเยี่ยนมองดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
เขาเห็นใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงแดงก่ำ ผดผื่นแดงที่ถูกควบคุมด้วยยาให้สงบลงแล้วกลับดูเหมือนกำเริบขึ้นมาอีก อีกทั้งลุกลามอย่างรวดเร็ว สุ่ยฉ่ายชิงรู้สึกคันใบหน้าจนทนไม่ไหวจึง งยื่นมือไปเกาสองครั้ง ผดแดงนั้นจึงบวมเป่งขึ้นมาทันที
เซียวเยี่ยนยื้อยุดมือของสุ่ยฉ่ายชิง “อย่าไปแตะต้อง”
สุ่ยฉ่ายชิงรู้ว่าใบหน้าของตนเองผิดปกติเช่นกัน น้ำตาของนางหยดลงมา “เกิดอะไรขึ้น? ข้าต้องการกระจก…”
ซินหรูฟุบอยู่บนขอบหน้าต่าง ได้ยินเช่นนั้นจึงพูดขึ้นว่า “แม่นางสุ่ยต้องการกระจกหรือ ข้าหยิบออกไปบานหนึ่งจากห้องข้าดีหรือไม่?”
ใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงที่ถูกหยดน้ำตาไหลผ่านยิ่งรู้สึกแสบร้อน สุ่ยฉ่ายชิงอดทนอดกลั้นจนปลายนิ้วงองุ้ม นางอยากยกมือขึ้นเกาหน้าอย่างมาก นางร่ำไห้และพูดไปด้วยว่า “คันเหลือเกิน ทรมานเหลือเกิน…ข้าเป็นอะไรไป?”
เซียวเยี่ยนปลอบโยนนาง “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เขาช้อนตาขึ้นจับจ้องหลินชิงเวยตรงๆ นาทีนี้สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไป “เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่”
หลินชิงเวยยักไหล่ “ข้าทำอะไรแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่ฝีมือเจ้า เช่นนั้นเหตุใดจู่ๆ นางจึงกลายเป็นเช่นนี้?” เซียวเยี่ยนถามค
