บอกแล้ว หากใบหน้าของนางมิใช่ฝีมือข้า ข้าจะทำให้นางเสียโฉมจริงๆ และจะไม่รักษานางอีกต่อไป” สุ่ยฉ่ายชิงหน้าซีดขาว หลินชิงเวยค่อยๆ เชิดปลายคางขึ น ดวงตาเยียบเย็นคมปลาบไม่กะพริบนั้นราวกับไข่มุกในฤดูเหมันต์ สว่างโปร่งใสราวกับอัญมณี นางพูดเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “เซ่อเจิ้งอ๋อง แม่นางสุ่ย พวกท่านล้วนเห็นคำพูดของข้าเป็น นเพียงสายลมที่พัดผ่านหูไปเช่นนั้นหรือ? หืม?”
นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว มือของนางห้อยลงข้างตัวแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะนั้นปนเปด้วยความเกียจคร้าน ใครเลยจะรู้ว่าเมื่อสิ้นเสียงของนาง สุ่ยฉ่ายชิงรู้สึกว่ามี บางอย่างไม่ถูกต้อง
คลื่นความร้อนชนิดหนึ่งพุ่งเข้าหาทุกๆ อวัยวะของร่างกาย ทั้งหมดนั้นพุ่งขึ้นมารวมกันที่ใบหน้า นางรู้สึกว่าใบหน้าของตนแสบร้อนไปหมด อีกทั้งความรู้สึกชนิดนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของนางโดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณที่มีร่องรอยของผื่นแดงนั้นทั้งคันทั้งเจ็บ สุดท้ายนางยกมือขึ้นเกาใบหน้าอย่างทนไม่ไหว
“เยี่ยน...เยี่ยน...” สุ่ยฉ่ายชิงลนลานขึ้นมา นางหันหน้าไปมองเซียวเยี่ยน ถามขึ้นด้วยความทรมาน “เหตุใดข้าพลันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนยิ่ง ทั้งคันทั้งเจ็บ ท่านช่วยดูว่าข้าเป็นอ อะไ
