่ายชิงเบี่ยงหน้าไปด้านข้าง ประกายตาวับวาวของนางหม่นวูบ ริ้วรอยบนใบหน้าของนางเด่นชัดปานนั้น เวลานี้เมื่อต้องพบเจอผู้คน สุ่ยฉ่ายชิง งเคียดแค้นตนเองเหลือเกินที่มิอาจแทรกแผ่นดินเพื่อหนีความอับอาย นางหันหน้าไปพร้อมกับยื่นมือขึ้นมาปิดใบหน้าของตน
ไทเฮาถามขึ้น “ไม่ว่าอย่างไร เปิ่นกงและแม่นางสุ่ยนับว่ามีวาสนาได้พบหน้ากันหลายครั้ง นับแต่แม่นางสุ่ยเข้าวังมา เปิ่นกงสวดมนต์อยู่ในห้องพระทุกวันไม่มีเวลามาเยี่ยมเยียน วันนี้ จึงมาเยือนที่นี่ ไม่รู้ว่าสุขภาพของแม่นางสุ่ยเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” ยามนี้นางหายดีแล้ว ไฉนจะละทิ้งโอกาสที่จะมาโอ้อวดต่อหน้าสุ่ยฉ่ายชิงไปเล่า?
สุ่ยฉ่ายชิง “ขอบพระทัยไทเฮาเพคะ มีเยี่ยนคอยดูแล สุขภาพของฉ่ายชิงฟื้นฟูได้ดียิ่งเพคะ”
ไทเฮาพยักหน้ามองเซียวเยี่ยนด้วยสีหน้าและแววตาไม่ประสงค์ดีนัก ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ามิได้ลดลงแม้แต่น้อย “ก็จริง ผนวกกับแม่นางหลินที่มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ เชื่อว่าแม่นางสุ่ยจะดีขึ นในเร็ววัน”
แววตาของสุ่ยฉ
