่ายชิงหม่นลง “ขอบพระทัยไทเฮาเพคะ”
ดวงตาคู่งามของไทเฮากลอกไปมาแล้วเจตนาเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว นางแสร้งชำเลืองหางตาแล้วกล่าวว่า “เพียงแต่เปิ่นกงได้ยินมาว่าระยะนี้อาการของแม่นางสุ่ยลุกลามไปถึงใบหน้า? ใบหน้ างดงามปานล่มเมืองเช่นนี้ หากต้องมีริ้วรอยอันใดเหลือทิ้งไว้บนใบหน้าย่อมไม่ใช่เรื่องดี”
ครานี้ไม่ว่าสุ่ยฉ่ายชิงจะเอียงหน้าหลบเลี่ยงอย่างไรก็ยังถูกไทเฮาเห็นใบหน้าอย่างชัดเจนอยู่ดี ดวงตาไทเฮาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าปนเปไปด้วยความเยาะเย้ยถากถาง ทำให้สุ่ยฉ่ายชิงอับอ อายอย่างที่สุด
สุ่ยฉ่ายชิงกัดริมฝีปากแน่น หยาดน้ำตาเอ่อล้น ไหลลงมาอาบหน้า
ไทเฮาพูดอีกว่า “แม่นางหลินผู้นั้นมีนิสัยอย่างไร เปิ่นกงกลับกระจ่างแจ้งดี แม่นางสุ่ยใส่ความนางเช่นนี้ ไยจึงไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาในภายหลังเลยหรือ? ตรองดูแล้วที่ใบหน น้าแม่นางสุ่ยเป็นเช่นนี้ มีเพียงแม่นางหลินเท่านั้นที่จะรักษาให้หายได้ เปิ่นกงโชคดีที่ได้นางมารักษาจึงกลับมามีใบหน้าอ่อนเยาว์เช่นนี้ได้”
