หยดน้ำตากระจ่างใสเอ่อคลอดวงตาของสุ่ยฉ่ายชิง ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดนั้นกำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยพยายามควบคุมอารมณ์ของตน เซียวเยี่ยนพูดเสียงเย็น “ในเมื่อไทเฮามาเยี่ยมฉ่ายชิง ง ยามนี้เห็นก็เห็นแล้ว เช่นนั้นเชิญกลับเถิด”
สีหน้าของไทเฮาจืดเจื่อนลงในเวลานี้เอง นางหันไปมองเซียวเยี่ยน “ทั้งๆ ที่เซ่อเจิ้งอ๋องกระจ่างแจ้งดีว่าไม่ใช่ความผิดของแม่นางหลิน ทว่ากลับปกป้องแม่นางสุ่ยถึงเพียงนี้ ไม่เห็นแก่ ไมตรีในอดีตเช่นนี้ มิน่าเล่าแม่นางหลินจึงไม่รักษาโรคของแม่นางสุ่ยอีก ช่างเถิด ในเมื่อไม่ใช่เรื่องที่เปิ่นกงจะก้าวก่ายได้ ในเมื่อเซ่อเจิ้งอ๋องต้องการส่งแขก เปิ่นกงขอตัวก่อน น หวังว่าแม่นางสุ่ยจะมีสุขภาพแข็งแรง”
พูดแล้วใบหน้างดงามของไทเฮาหันกลับไปด้วยท่วงท่าสง่างาม พาหมัวมัวของตนออกจากตำหนักบรรทมของสุ่ยฉ่ายชิง นางเพิ่งจะเดินออกไปถึงลานเรือนก็ได้ยินเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความ เจ็บช้ำน้ำใจของสุ่ยฉ
